Ik wil graag mijn ervaringsverhaal met anderen delen en geef daarom toestemming om mijn verhaal op jouw website en facebook te plaatsen.

Klantenervaringen


Deze pagina is ontstaan naar aanleiding van de enthousiaste verhalen van klanten. Graag wil ik die ervaringen laten lezen aan meerdere mensen, zodat andere mensen het kunnen ervaren vanuit het oogpunt van iemand anders dan ikzelf.


Deze verhalen zijn door de klanten zelf aangebracht en worden hier met toestemming van hen geplaatst.


Het doel hiervan is meerdere mensen te laten lezen over het werk dat ik doe, over welke mogelijkheden er zijn met Transfiguratieve Lichaams Communicatie en Coaching  (TLCC) en het belangrijkste doel vind ik zelf is het weghalen van eventuele angsten bij mensen. Transfiguratieve Lichaams Communicatie en Coaching (TLCC) en energetisch werk in het algemeen is niet eng, het is anders dan de meeste mensen gewend zijn en daarom is het voor sommige mensen even wennen. Daar heb ik alle begrip voor en hoop dat die mensen een beetje steun vinden in de verhalen / ervaringen van anderen. Zij waren eerst ook sceptisch of angstig, maar toch zo enthousiast geraakt, dat ze zo lief zijn om dit met iedereen te delen.


Wil je ook je ervaring met iedereen delen, stuur je verhaal dan in via vragen@karinwalda.nl o.v.v. ervaringsverhaal.

 

Ik zal het verhaal lezen en dan wordt het met grote dank geplaatst. Dit mag met je volledige naam, je initialen of anoniem (als dat voor jou (nu nog) beter voelt).


Heb je een behandeling, workshop of lezing van mij gehad of meegemaakt en wil je dat met anderen delen, dan is het mogelijk om dat hier te doen.

Evaringsverhaal TLCC


Lieve Karin, 

JIJ hebt me destijds laten zien dat de wereld zonder m'n overleden echtgenoot ook mooi kan zijn. En dat ik leven mag op MIJN manier. 

Mede door jou sta ik nu weer positief in het leven en geniet ik weer volop! 

Bedankt daarvoor!! 

Liefs, Ineke 

Ervaringsverhaal "hete 7" Celzout nr 7 Magnesium Phosphoricum (onderdeel van Nieuwetijdsondersteuningspakket)

 

Gezien ik nogal een stresskip ben, en Karin me weer eens in zo’n situatie aantrof, adviseerde ze me om het Schüssler celzout nr. 7 eens te proberen. Magnesium Phosphoricum. Toen dacht ik, waarom ben ik daar nou zelf niet op gekomen. Orthomoleculair suppleer ik wel, maar tjonge dit had ik zelf ook kunnen bedenken, juist vanwege mijn interesse in alternatieve geneeswijzen. Maar nee hoor, ik bedacht het zelf niet, daar had ik kennelijk even iemand anders voor nodig, in dit geval Karin.


Ik heb meteen een zak vol gekocht, en thuisgekomen heb ik de warme 7, of hete 7 klaargemaakt. Je lost dan 10 tabletjes op in water wat net even aan de kook is geweest, en je drinkt het in kleine slokjes op. Ik laat het wat in m’n mond dwalen, want het wordt enorm snel door de slijmvliezen opgenomen in je bloedbaan. Bij het eerste slokje wat ik nam voelde ik het al door m’n hele lijf. Na de laatste slok had ik zoiets van hèhè, ik zak er helemaal in, ik zak helemaal m’n lijf in. Ik begon te landen om zo maar te zeggen.


Wat een weldaad, heerlijk ontspannen, en ik heb in jaren niet zo’n rust en kalmte in mijn lichaam gevoeld.


De dagen erna nam ik dagelijks soms wel drie of vier keer die warme 7, gewoon op gevoel, daarna begon dat wat af te nemen. Toen ben ik ze als tabletje gaan innemen, ik laat ze dan in m’n mond smelten, zodat de opname goed via de slijmvliezen kan verlopen. Ook die vorm van inname fluctueerde enorm, de ene keer nam ik er twee, een andere keer drie, soms meer, soms minder. Vaak meerdere keren per dag, en soms was één per dag al voldoende, of ik nam de hete 7 er zelfs nog bij, het was maar net hoe het voelde. Heel wonderlijk.


Een ander bijkomend voordeel is, is dat ik dieper slaap. Ik sliep altijd wel goed, maar ik voel dat de slaap dieper is, en ik ook meer uitgerust wakker wordt, erg prettig. In vergelijking met andere magnesium preparaten is het redelijk betaalbaar, misschien zelfs goedkoop te noemen, en een goede koop.  


Al met al kan ik niet anders zeggen dan dat ik Karin erg dankbaar ben dat ze me op dit spoor heeft gezet, het werkt namelijk als een trein.


Hug, Froukje

 

Ervaringsverhaal TLCC

Lieve Karin,

 

Het is nu eind augustus 2015.


April 2013 ben ik bij begonnen met de sessies Transfiguratieve Lichaams Communicatie & Coaching (TLCC) omdat ik vastzat, niet wetende hoe verder. Sindsdien is de knop om, niet doorgaan in het negatieve maar positief vooruit kijken. Na iedere sessie krijg ik meer gevoel, leer ik mijn lichaam en ziel kennen en dit dankzij jou. Jij, die een vertaler bent voor wat mijn lichaam mij wil vertellen. 


April 2014 heb ik bij jou aangegeven dat ik het rijbewijs toch wel belangrijk vindt, dat het me bezig houdt en omdat het gewoon makkelijk is om te hebben ook i.v.m. werk en sollicitaties. 


Doordat ik al een poos met TLCC aan het werk ben en daarmee de angst die ik vroeger had als ik alleen al aan rijlessen en autorijden dacht is verdwenen zijn we hiermee aan de slag gegaan. 


Kortom de angst is verdwenen, nu aan het idee wennen om er dan toch echt mee te starten! 


Het eerste plan was een moodbord maken voor mijn rijbewijs met daarop aangegeven: Wat en waar brengt het mij?


De tekst die ik er op had vermeld is als volgt:

Vrijheid en daarmee rust; onafhankelijk van tijden en mensen.

Wanneer ik de bossen in wil of op vakantie, fiets achterin of –op, stukje rijden en gaan. Met bijbehorende foto van de Ardennen, bosrijk met mooie hoogte verschillen en soms uren alleen met de natuur om je heen.

Ditzelfde geldt voor Ameland (of andere eilanden) waar ik graag vertoef.

Daarnaast meer mogelijkheden met solliciteren en straks makkelijker bij mijn familie en vrienden die verder weg wonen. 


Dit moodbord op een deur geplakt en er zo dagelijks mee in contact.


Een moodbord is wel leuk maar je moet er niet alleen naar kijken, dat helpt niet. Je moet het tot je nemen, deel van je laten worden. In de tussentijd ook aan het sparen gegaan voor mijn rijbewijs. 


8 september 2014 is het dan echt zover; eerste rijles! En zoals eerder al aangegeven, zonder enige angst of spanning achter het stuur gezeten wetende waarvoor ik het doe!


20 mei 2015 ben ik geslaagd voor mijn rijexamen en sinds begin augustus trotse bezitter en bestuurder van mijn eerste auto! Als ik er weer aan terug denk  krijg ik weer een glimlach op mijn gezicht en denk ik; dat heb je toch maar even mooi gedaan! 


Dat had ik anderhalf jaar terug niet durven denken..


Dit is voor mij een volgende stap die ik gezet heb met behulp van Transfiguratieve Lichaams Communicatie & Coaching.


Wederom, Karin bedankt voor deze leerzame en bewust wordende tijd en de prettige samenwerking! 


Liefs en dikke knuffel,

Ljibbe

 

Volgen workshop Encaustic Art olv Karin Walda (zie voor meer info: www.energiediamant.nl)

 

Zo mooi en goed bezig, het voelde ook zo vertrouwd en EEN, heerlijke middag gehad.


Het was de moeite waard, zo bijzonder wat er dan uitkomt uit de schildering met was. Heb het als leerzaam ervaren ook inzichten gekregen door de tekening en uitleg van Karin.


De moeite waard om ook eens te ervaren.


Veel mensen weten niet wat het is, maar echt zo mooi om te doen. en hoe Karin rustig ons begeleid,en onze vragen beantwoorde, heel prettige middag en ook Ymie waar het goed mee samen werken was. Heb van haar geleerd en zij van mij. Samenwerking bijzonder, BEDANKT Karin voor deze Prachtige middag maar vooral de BELEVING ervan. Ymie jij ook Bedankt voor de Prettige Samenwerking voelde als EEN GEHEEL.


Bedankt en tot een vervolg middag!


Knuffffffffff liefs van Klaske xx


Ervaringsverhaal TLCC


Als gevoelsmens, weet ik waar mijn meridianen lopen en wanneer de biologische klok de organen oplaadt, kan dat te voelen zijn. Zo had ik grote problemen in de nacht tussen 1 en 3 uur met het liggen op de rechterzijde vanwege pijn in rechter bovenbeen en draaiend op de linkerzijde werd de pijn na 5 minuten of eerder onhoudbaar in linker oorschelp. Beide galpunten. Een zalfje, een pilletje en klein pittenkussentje...NIETS bracht de oplossing.


Geprobeerd in gesprek met de gal te gaan, die hoofdboosdoener was, maar de pijn bleef. Dus met een vrolijk gezicht - en dat maakte het iets gemakkelijker - de gal in groen-bruin fluweel ingepakt. Totdat het opnieuw ongelooflijk vervelend was, m'n onderbeen er voelbaar "kouder" door werd. Ik belde Johanna. Zij raadpleegde haar leermeesteres Karin. Samen riepen ze - ALLEMAAL BOOSHEID!!!!


Ik dacht, dat ik de boosheid in mijn leven achter me had gelaten- zo van "NIET BLIJVEN ZEUREN!!!"


Johanna overtuigde mij. Ik pakte pen en papier en perste 16 boosheden "opgedist uit mijn leven" - en schreef ze op.


...........................................Niet te bevatten...................ik kon weer liggen en zodoende beter slapen (helaas altijd te kort. Te vroeg ben ik absoluut wakker).


Een groot wonder, waar ik Karin en Johanna erg dankbaar voor ben.

  

Judith

Ervaringsverhaal TLCC


Lieve Karin,

Vanaf het begin dat ik bij jou terecht kwam (16 april 2013 eerste sessie TLCC) heb ik bijgehouden in een soort dagboek wat er is besproken, in de tussentijd is gebeurd en tevens wat er is verandert in de loop van tijd.


Wat nu als ’gewoon’ voelt, is vooraf gegaan door vele veranderingen en door alles op te schrijven en het te kunnen teruglezen besef je pas echt wat er is gebeurd (en dat is best veel).


De reden voor mij om met de TLCC sessies te starten was omdat ik vast zat, geen spieren in de knoop o.i.d. maar vast in mijn hoofd (denken) en niet wetende hoe verder te leven, radeloos. Een noodkreet.


Nadat ik dit met mijn zus had besproken zei zij; misschien is het wat om eens met Karin in gesprek te gaan.


Mijn reactie was; baat het niet dan schaadt het niet.


Vanaf het eerste gesprek met jou hier een goed gevoel aan overhoudend en dat heeft mij ertoe gebracht om de knop om te zetten, niet doorgaan in het negatieve maar er voor te gaan in plaats van er een eind aan te maken.


Na iedere sessie krijg ik meer gevoel, leer ik mijn lichaam en ziel kennen en dit dankzij jou. Jij, die een vertaler bent voor wat mijn lichaam mij wil vertellen.


Een aantal dingen die verandert zijn;

  • Geen hoofdpijn meer (sinds april 2013 geen aspirines meer geslikt waar ik voorheen behoorlijk veel slikte tegen de voorkomende hoofdpijn).
  • Nauwelijks hooikoorts gehad afgelopen 2 seizoenen.
  •  Geen “kraaie”tenen meer (betere aarding).
  • Door ’s ochtends goed te aarden, ziel terug in lichaam, geen moeite hebben met opstaan

  • (voorheen koffie nodig om “wakker” te worden.

  • Mezelf af kunnen sluiten voor buitenwereld, nu ook mezelf daarbij wel in het licht laten staan.

  • Beter kunnen ademen.
  • Ik hoef me niet beter voor te doen (niet te bewijzen).

  • Ik hoef niemand te pleasen.
  • Rust van binnen!

  •  Los kunnen laten.
  • In gesprek kunnen gaan.

  • Gevoeliger dan ooit!
  • Genieten van kleine dingen.

  • Waar ik andere jaren altijd zonnebril nodig had bij het minst geringste beetje licht (tegen hoofdpijn) heb ik afgelopen zomer (best zonnig) geen zonnebril opgehad; ik laat het licht toe!
  • De paniek is uit het lichaam! Dit is voor mij een enorme opluchting/bevrijding; mezelf hier ook op getest door weken lang op een steiger te gaan werken (soms op 20-25m hoog) waar ik anders best wel last van de hoogte had, nu geen last gehad.

  • En als meest recente test sinds 3 weken met rijlessen begonnen; als ik hier vroeger alleen aan dacht kreeg ik het Spaans benauwd en nu is het “gewoon” doen en kunnen genieten (zonder paniek gevoelens).


Al met al een hele verandering en voel hiermee dat ik op de goede weg ben om mezelf verder te ontwikkelen, mezelf te leren kennen/begrijpen en daarmee mezelf neer te zetten. Ook wetende dat mijn verandering mijn omgeving beïnvloed! 


Dit is in het kort wat de Transfiguratieve Lichaams Communicatie & Coaching mij tot nu toe heeft gebracht en ben erg blij dat ik de stap heb gezet. 


Daarom vanuit de grond van mijn hart: Karin, bedankt voor deze vele leerzame en bewust wordende uurtjes en de prettige samenwerking! 


Liefs en dikke knuffel,

Ljibbe

 

Ervaringsverhaal TLCC

Lieve Karin,

Ik zal een (heftige) ervaring van mijzelf vertellen, wat precies TLCC voor mij betekent en mij gebracht heeft.


Ruim drie jaar geleden, ging ik met menstruatie- en pijnklachten naar de gynaecoloog. Daar kwamen ze erachter dat er een poliep aan de baarmoedermond zat, volgens de gynaecoloog zat deze op een vreemde plek. Het was gelukkig een goedaardig gezwel. Maar ik bleef klachten houden en vertrouwde niet op mijn lijf, ging weer naar de gynaecoloog. Vandaar uit kreeg ik het advies: een kijkoperatie. Eerst naar de anesthesist. Daar overlegd dat er een ruggenprik zou worden gedaan voor de kijkoperatie.


De dag van de kijkoperatie: tijdens de ruggenprik kreeg ik al een soort schok door mijn lijf (te vergelijken met een stroomstootje). De kijkoperatie vond ik verschrikkelijk, mijn baarmoeder werd schoon geschraapt. Mijn lichaam bewoog mee met het ritme van het schoonmaken, wat ik als zéér onprettig ervaarde. Er gebeurde van alles, dit bracht het gevoel van machteloosheid, onmacht, respectloosheid mee en diepliggende herinneringen/trauma`s werden onbewust in werking gezet.


In de uitslaapkamer kreeg ik hoofdpijn en kreeg een pijnstiller. Op de afdeling, na een uurtje, begon mijn lijf ongecontroleerd samen te trekken (te schokken). Dit waren heftige samentrekking van mijn lijf, deze begonnen in mijn buikgebied en trokken alles samen. Hier had ik géén controle over. Na een poosje was ik bekaf. Er werd een neuroloog bij gehaald, ik kreeg mijn eerste dosering van een Diazepam. Vanaf dat moment had ik géén controle meer over mijn eigen lijf en mijn eigen zeggenschap, alles werd voor mij beslist. Er zijn verschillende "pammetjes" toegediend tot uiteindelijk de Valium. Ik weet dat ik tijdens de hersenscan die ze maakten om te kijken wat er aan de hand was, nog lag te schokken. Ik weet nog dat er een medicatie is toegediend door de neuroloog. Mijn man, zuster en mijn dochter die even langs wilde komen waren aanwezig bij het toedienen van de medicatie. De reactie van mijn lijf op deze medicatie was heftig. Ik dacht nog:" wie gilt er toch zo?". En meteen had ik door, dat ben ik! Ik had het gevoel dat mijn gezicht aan flarden werd gescheurd. Ik zag dat de dokter wegliep. Mijn man ving mijn jongste dochter op door haar naar de gang te brengen en een zuster die paniekerig uit haar ogen keek. Ik dacht nog:" ik ga dood". Op dat moment heb ik mijn BDE (bijna dood ervaring) gehad, deze had ik eerst nog diep wegstopt en pas een paar maanden na weer thuis te zijn, kwam deze herinnering/gebeurtenis weer terug. Er zijn naar mij is verteld onderzoeken gedaan, maar de artsen stonden voor een raadsel, dit hadden ze nog nooit meegemaakt. Ik was ook "de mevrouw met de schokken". Na drie dagen een beetje uit de roes gekomen, maar de stopcontacten bewogen nog steeds en mijn lichaam trok zich nog ongecontroleerd samen (ik lag ondertussen in een éénpersoons kamer). Na de eerste keer uit bed te mogen, schrok ik van mijzelf. Ik had géén controle over mijn spieren, armen, benen en bovenlijf. Deze schokten, trokken samen. Mijn hele lijf wiebelde heen en weer. Géén evenwicht. Zo erg dat ik niet alleen kon lopen en er een rollator werd gehaald, waar ik weer achter leerde lopen. Toen schoot er van alles door mijn hoofd: Hersenbeschadiging, kan ik ooit wel weer werken, hoe moet het verder, ik kan niets meer. Niemand kon mij duidelijkheid geven. Er was totaal géén communicatie tussen personeel, dokters en ik als patiënt. Na een week in het ziekenhuis, waarin de tussentijd van alles NIETS werd gedaan aan/ met mijn probleem, heb ik op eigen verzoek de gynaecoloog laten komen. Deze was verbaasd dat ik nog in het ziekenhuis aanwezig was. Op mijn verzoek heeft ze mij ontslagen (later heb ik bij het ziekenhuis over deze periode een klacht ingediend, er waren naar mijn inziens véél fouten gemaakt).


Naar huis, gelukkig, maar IK was niet gelukkig! Ik was hulpbehoevend, kon niets zelf, had concentratieproblemen, zware hoofdpijn en was afhankelijk van anderen. Mijn lijf wilde niet wat ik wilde, het hoefde voor mij niet meer.


Gelukkig heeft Arie (m'n man) Karin (m'n vriendin/lerares) op de hoogte gehouden en ze is naar mij toe gekomen en heeft mij behandeld in mijn praktijk met de TLCC-methode. Er gebeurde tijdens de behandeling zo veel. Maar het belangrijkste was: Ik liep al wankelend en ondersteund door Karin de praktijk in en een paar uur laten, liep ik zelfstandig zonder te wankelen en te wiebelen de praktijk weer uit!!! Ik was als een kind zo blij.


Was ik er? NEE!! Dit was de eerste stap naar mijn herstel. Ik moest weer leren luisteren naar de signalen van mijn lijf, mijn grenzen ontdekken/verkennen, over mijn grenzen gaan, wanneer ik deze niet voelde en waar mijn lichaam dan weer op reageerde door pijn aan te geven of weer te gaan schokken. Mijn lichaam reinigen van de gifstoffen van de medicatie. Weer in het werkproces terugkomen, eerst een uurtje en later uitgebreid. Dit was een proces dat ruim een jaar duurde, dit was met vallen en opstaan, met boosheid en opgeef-momenten.


De BDE die ik mij herinnerde, doordat mijn zus me wees op een programma van Pim Lommel. Ik stond hierbij te huilen en zei:" dat is mij ook overkomen!" Arie zei:"dat heb je in het ziekenhuis altijd al gezegd". Ik wist dat zelf niet meer, want ik had het diep weggestopt.
Dit was een heftig proces om te verwerken. Ik dacht:" ik ben gek, ik heb het mij verbeeld". Durfde het tegen niemand te vertellen. Was boos op de boven wereld, wat dachten ze wel niet daarboven om mij terug te sturen, schuld gevoel, ik wilde daar boven blijven, maar dan zou ik mijn gezin achter laten.
Uiteindelijk heb ik mijn ervaring wel gedeeld, met de volgende stap: "acceptatie", IK weet wat er gebeurd is, IK weet waar ik geweest ben. Ik heb een BDE gehad!!
Dit proces heb ik samen met Karin en de TLCC-methode verwerkt en geaccepteerd.
Ik heb gevoeld en ervaren wat TLCC en de coaching van Karin voor mij is en betekende in dit proces.


 Het is keihard werken aan jezelf, met vallen en opstaan en opgeef-momenten. Dan was ik blij dat Karin naast me stond en wanneer nodig, mij uit mijn slachtofferrol haalde. Vond ik dit altijd prettig, nou nee hoor. Er zijn momenten geweest dat ik èrg boos op haar was. Ik had er ook niets aan dat ze mee ging in mijn slachtofferrol, maar kon dat op dat moment niet zien. Soms had ik een schop onder mijn kont nodig, om niet stil te blijven staan, maar om verder te gaan. Stil staan (slachtoffer zijn) is het niet verwerken van een belevenis/trauma.

Ze leerde mij weer te luisteren naar mijn lichaam/ziel: ben ik moe dan ga ik rusten, heb ik hoofdpijn dan ga ik mij ontspannen, heb ik pijn dan probeer ik te achterhalen waarom mijn lijf pijn heeft enz. Ze leerde mij op eigen benen te staan, leerde mij weer om zelfvertrouwen te hebben. Ze leerde mij te geloven, te vertrouwen op en ervaren van de zelfgenezende kracht van mijn lichaam. Ze heeft mij bij de hand gepakt en vastgehouden waar nodig was en aangemoedigd wanneer ze dacht dat ik het alleen kon.
Uiteindelijk was dit alles het méér dan waard. Kijk waar ik nu sta: Ik ben trots op mijzelf, ik ben gezond, géén klachten meer, al een aantal jaren géén gebruik meer hoeven te maken van de reguliere gezondheidszorg. En dat heb ik allemaal ZELF gedaan onder begeleiding van Karin.

Liefs, Johanna  

 

Ervaringsverhaal TLCC

In december 2012 kwam ik voor het eerst bij Karin in de Energiediamant. Bijna een burn-out en helemaal stijf en boordevol van allerlei opgeslagen, niet verwerkte emoties. Ik was beland in de "overleef-modus".

Elke periode na een bezoek, 1x per 14 dagen, was zwaar. Ik had overal pijn: in mijn keel, hoofd, neus, nek, heup, grote teen. En moe dat ik steeds was! Ik stuurde bijna dagelijks een mailtje om te klagen. En elke dag kreeg ik een opbeurend antwoord van Karin en wat ik er eventueel aan kon doen.

Inmiddels gaat het heel wat beter met me. Ik ben nog lang niet klaar met mezelf "omdraaien". Maar ik ga door, ik kan me nu voorstellen hoe het gaat worden. Heerlijk!
Gelukkig leeft mijn man met me mee. Een positief thuisfront helpt natuurlijk ook.


Ik ben zo trots op mezelf! Ik ben Karin ook dankbaar dat ze mijn gids wil zijn.


Vrijdag ben ik weer geweest, nu heb ik weer pijn in mijn handen..weer een teken dat er van alles "in beweging komt om verwerkt te worden"

Janny Bosma

 

Ervaringsverhaal TLCC

Wat ik zo mooi vond aan de behandeling was dat je alles letterlijk voelt in je lichaam. Het is snel gezegd dat je niet goed naar jezelf luistert en dat je lichaam je wat probeert te vertellen, maar bij Karin voel je dat ook echt. Je wordt zwaar, warm, koud, je voelt het stromen of juist niet en de emoties komen als vanzelf. En bij alles wat je voelt, krijg je uitleg zodat je dingen gaat begrijpen en anders gaat zien. Het kwartje valt zo nu en dan en alles wat je niet begrijpt, wordt goed uitgelegd.


Ik vond het erg indrukwekkend en heel leerzaam.


Je komt jezelf tegen, maar dat is ook wel mooi als je weet wie er voor je staat. Dat is het streven.


Groeten van Hilda

 

Transfiguratieve Lichaams Communicatie en Coaching bij zwangerschap: juist doen!


In november 2011 stond het voor mij vast: ons gezin voelde nog niet compleet. Praktisch gezien waren twee kinderen heel fijn. Maar als ik op mijn gevoel afging, moest er toch nog eentje bij. En voor ik het wist, was ik zwanger. Ik was heel blij, maar tegelijkertijd terneergeslagen. Niet omdat ik tegen de zwangerschap of bevalling op zag. Of omdat ik besefte dat er een miljoen dingen mis konden gaan in de ontwikkeling van het kindje. Maar omdat ik nu ruim anderhalf jaar heel hard aan mezelf gewerkt had met hulp van Karin Walda. Ik dacht dat ik dat nu zou moeten staken.


Doorgaan met Transfiguratieve Lichaams Communicatie en Coaching

Gelukkig was er van staken geen sprake. Karin legde uit dat Transfiguratieve Lichaams Communicatie en Coaching juist geschikt was tijdens zwangerschap. Ze maakt gebruikt van de eigen energie van het lichaam. Er is geen sprake van manipulatie van buitenaf. Natuurlijk zijn er bepaalde drukpunten die vermeden moeten worden. Bijvoorbeeld het drukpunt dat de baarmoeder ontspant. Maar een zwangerschap zal niet mislopen door haar behandeling. Hierdoor gerustgesteld wilde ik doorgaan met mijn behandelingen.



Contact, loslaten en focussen

En wat ben ik gelukkig dat ik dat gedaan heb! Op vrijdag 10 februari 2012 maakte ik voor het eerst contact met mijn ongeboren kindje van negen weken oud. Een dag om altijd te onthouden. Gedurende mijn zwangerschap heb ik verschillende behandelingen gehad. Dat hielp mij met loslaten (onder andere van de misselijkheid in het eerste trimester). Ongemerkt hield ik extra veel emoties vast. Maar het hielp me ook met focussen op mezelf en mijn baby. Mijn lijf was continu bezig met de ontwikkeling van mijn kleine meisje. Het was dus logisch dat ik minder energie had voor andere dingen.



Positief voor de baby

Het mooiste van alles was, dat mijn behandelingen mijn baby ook hielpen. De bevalling verliep snel (slechts drie uur), maar uiterst gecontroleerd. Mijn meisje heeft niet geel gezien na de geboorte, dronk meteen bij me en poepte en plaste alsof ze nooit anders gedaan had. Ze lachte al op dag drie, ze heeft nooit kramp gehad en heeft geen voorkeurshouding. En door haar de eerste twee behandelingen na mijn bevalling mee te nemen, heb ik haar leren lezen: baby's "zeggen" meer dan je denkt. We voelen elkaar feilloos aan.



Vertrouwen in de toekomst

Ik heb mijn hele zwangerschap een rotsvast vertrouwen gehad dat alles goed zou komen. Een gezonde mama en een gezonde baby. Zonder vreemde klachten, enge ziektebeelden of een bevalling die schade op zou leveren. Maar dat mijn dochter zo tevreden en duidelijk zou zijn, is een openbaring. Ze is de koningin van het loslaten en schuift er zo bij in ons gezin. We voelen compleet nu. Er is een harmonie in ons gezin als nooit tevoren. Ik heb enorm veel vertrouwen in ons. Maar vooral heel veel zin in alle mooie en spannende dingen die op ons pad komen.


Lieve Karin, dank je wel voor al je hulp, steun en uitleg!

Femke

Bijzondere ervaring TLCC



Lieve Karin Walda

Ik heb je beloofd om te proberen te beschrijven hoe een behandeling bij jou voelde, alleen was het niet alleen met jou maar ook met mijn lieve buuf Johanna van der Graaf (omdat ik Johanna les geef..toevoeging Karin Walda).
Maar wat bijzonder was het en is het nog steeds.
Wat ik heb gevoeld in één woord is onvoorwaardelijke liefde! Ik kreeg natuurlijk ook wel dubbel he hihi <3
Het was eigenlijk een eye opener bij heel veel dingen en een soort van een nieuw begin (wat soms nog wel lastig is), maar het begin is er :-D


Ik kom sowieso nog een keer terug!

Liefs van mij,

Ramona Pullen Olsman

 

Ervaringsverhaal TLCC

Hallo,

3 weken geleden werd ik wakker met een stekende pijn in mijn rechterbovenbeen wat uitstraalde naar mijn onderbeen. Het voelde als een erge kramp waarbij ik pas na een half uur een beetje kon lopen op dat been. Na 3 dagen van pijn kwam ik bij Karin en die legde mij uit dat mijn energiebanen geblokkeerd waren. Nou ben ik vrij nuchter in dat soort dingen maar op dit punt was ik bereid alles te proberen. Ze vertelde dat dit komt omdat ik mij niet kan uiten en alles wat moeilijk bespreekbaar is, en mij dwars zit aan de kant leg of wegstop.
Tijdens de behandeling voelde ik de pijn in mijn been afnemen en de volgende dag was dit zo goed als verdwenen.


En niet alleen mijn been is nu beter ik voel me nu ook veel fitter. Ik doe veel aan sport en ik merk het verschil aanzienlijk.


Tijdens en na de behandeling hebben we gepraat over mijn wegstoppen van problemen en dat ik daar aan moet werken zodat dat niet weer fysiek tot uiting gaat komen.


Karin dankjewel!

Jarno.


Bijzondere ervaring TLCC

Gister iets heel bijzonders ervaren dank daarvoor Karin Walda nog steeds een beetje flabergasted :-D


Anita Postma

 

Ervaringsverhaal TLCC

Hoi Karin,

Ik was net even bij de osteopaat en hij was helemaal blij verrast hoe goed mijn lijf in mekaar zit! Hebben we toch mooi goed gedaan, daar ben ik nu trots op!


Liefs Marit

 

Ervaringsverhaal

hoi karin

ik zou je nog schrijven over de celzouten.
ik gebruik askinel voor mijn handen. ze zijn prima opgeknapt, zijn soms nog wel gevoelig maar gaat steeds beter.
vind het wel wonderlijk omdat ik er al wel twee jaar last van heb en t nu zo goed gaat


gr en veel liefs sientje

 

Ervaringsverhaal TLCC



Lieve Karin,

Is het niet door persoonlijkheid en ongeduld dan is het wel de unieke situatie die de sessies met jou net zo heftig (en lang) als behulpzaam maken. Ook al zou ik graag wat vaker komen, Frankrijk is nou eenmaal niet naast de deur. Gelukkig maken de ontwikkelingen die ik doormaak en de vooruitgang die ik boek het meer dan waard om hier lekker mee door te gaan.


Het fijne (en tegelijk het moeilijke) is dat je me hebt laten zien dat alles vanuit je zelf komt en moet komen. Dus wanneer je moeilijkheden tegen het lijf loopt, kijk dan eerst eens naar jezelf. Erg moeilijk wanneer je gewend bent om een ander de schuld te geven, of wanneer je een koppige man tegenover je hebt met alle verdedegingen omhoog.


Toen mijn vriend meekwam "om te chaufeuren" hoopte ik ik dat het één en ander zou blijven hangen en dat heeft het, ondanks zijn weerstand, wel degelijk gedaan. Jullie spreken niet dezelfde taal (letterlijk en figuurlijk) dus ik heb achteraf nog een paar dingen uit moeten leggen, maar Dario was er zeker een paar dagen druk mee. (Vind jij dat ook? Doe ik dat echt?)


Ik denk niet dat hij zich erg bewust is van wat hij voelt, hij vindt dat denken hetzelfde is als voelen wanneer het op zich uitdrukken aankomt, en dat is iets wat hij van thuis uit heeft meegekregen; zijn moeder "bezweert" gevoelens door ze in nette vakjes van syndromen, aandoeningen en ander psychologisch jargon te plaatsen.


Het mooie is nou, dat het niet uitmaakt of hij bewust meedoet of niet, want ongemerkt is hij sinds ik bij jou onder behandeling gegaan ben ook erg veranderd. Het is een samenspel dat steeds harmonieuzer verloopt. En ook al snapt hij niet helemaal hoe of wat en voelt hij het nog niet echt, hij probeert zijn energie te verzachten naar mij toe wanneer ik dat van hem vraag.


Als ik iets heb meegekregen van je is het wel een stukje rust en ruimte. Dingen moèten niet altijd, niet altijd nù, niet altijd op mijn manier. En wat je niet in je lijf of in je hart opslaat hoef je ook niet mee naar huis te nemen. En dat is erg prettig. Ik verover stukje bij beetje weer de dingen die ik zomaar uit handen heb gegeven en heb nu de ruimte om bijvoorbeeld thuis de muren te schilderen óók al is het maar een huurhuis omdat ik me daar prettig bij voel.


Marit wordt weer Marit en niet alleen maar een comprimis van het origineel dat zich laat leiden door wat anderen vinden, voelen en denken.


Bedankt en tot gauw!

Marit (de èchte!) uit Frankrijk.

Bedankt

Lieve Karin,

Je laat me zien wie ik ben en dat ik er mag zijn.
Je hebt me laten groeien van binnen en het laten uitstralen naar buiten.
Je laat mij mezelf zijn zonder verplichtingen behalve naar me zelf.


Je hebt me geleerd naar mezelf te luisteren en daar ook naar te handelen.
En doet dat nog altijd, stuurt bij, maar laat me mijn eigen fouten maken.
Om van te leren.
Zodat ik met liefde naar mezelf kan en mag kijken.
En naar anderen kan kijken met liefde en zonder oordeel.


Bedankt voor je vriendschap en liefde.


Dikke tut

Anja

Bedankt

Hoi Karin Je laat me weer me zelf vinden Bij jou kom ik weer tot rust Bij jou vind ik m'n innerlijke kind weer terug Ik krijg weer gevoelens terug die ik kwijt was Door jou sta ik weer positiever in het leven Vinden m'n voeten eindelijk houvast na 34 jaar Nu zit ik te huilen ('t gaat alweer hoor) Bedankt Karin dat je me helpt


J.B.   


Ervaringsverhaal TLCC

Karin laat mij door haar TLCC behandeling inzien wat mijn valkuilen zijn. Hierdoor nemen mijn onzekerheden af en krijg ik zowel fysiek als lichamelijk meer inzicht in mijzelf. Als ik een TLCC behandeling heb gehad dan rij ik altijd met een glimlach op mijn gezicht weer naar huis.  De blokkades in mijn lichaam zijn weer gaan stromen en ik ervaar meer innerlijke rust.

Ayla 

Ervaringsverhaal TLCC



Ik ben bij Karin gekomen met de verwachting rug- en darmproblemen te kunnen verlichten waarvan ik overtuigd was dat ze in direct verband stonden met het opslaan van oude en zelfs andermans emoties.


Wat ik heb gevonden bij Karin was veel meer waard dan een snelle lichamelijke correctie; ze heeft me weer in contact gebracht met mezelf.


Ik voel een rust en een ruimte die ik in tijden niet meer in mij gevoeld heb. Ik heb weer warme voeten omdat ik weer kan aarden.


De verschillende manieren van het visualiseren van gevoel, energiën, en het diepste zelf helpen me bij het door laten stromen van energie en emoties in plaats van ze vast te zetten in mijn lijf.


Ook al heb ik nog een hoop te leren over mezelf en mijn innerlijke en emotionele wereld, ik doe dat nu met plezier en vol goede moed omdat ik weer lief voor mezelf mag zijn.


een dikke knuffel van Marit 

Ik leg me in je handen neer
daar komt het tedere kind
het ligt daar vol vertrouwen
want dat is wat ik bij jou vind

Ingrid

Lieve Karin,

Een goed begin op een heel goede weg naar m'n gevoel.
Dank je wel!

Gé de Zwart 

 

Hoi lieve Karin,

Jij helpt mij te zijn wie ik ben,
bij jou kom ik stukje bij beetje steeds meer thuis.
Bedankt hiervoor!

Petra de Zwart

1393